জীৱন হেৰুৱা নাই,শ্ৰীমতী কুঞ্জলতা টাইদ

 

জীৱন হেৰুৱা নাই

         শ্ৰীমতী কুঞ্জলতা টাইদ 

বাটটো যদি আজি অলপ অন্ধকাৰ,

আকাশখন যদি মেঘে ঢাকে,

তথাপিও মনত ৰাখিবা-

সূৰ্যটো কেতিয়াও হেৰাই নাযায়,

মাত্ৰ অলপ সময়ৰ বাবে আঁৰত থাকে।

সপোনবোৰ যদি ভাগি পৰে,

চকুত যদি নামে নীৰৱ বৰষুণ,

হৃদয়খনক ক’বা লাহেকৈ-

“এয়া শেষ নহয়,

এয়া মাথোঁ নতুন বাটৰ আৰম্ভণি।”

হেৰুৱা দিনবোৰ ঘূৰি নাহে,

কিন্তু আহিব পাৰে নতুন পুৱা,

এটা হাঁহিয়ে মচি পেলাব পাৰে

শত দুখৰ নীৰৱ ধূলি,

এটা আশাই জগাব পাৰে

নতুনকৈ জীয়াই থকাৰ হেঁপাহ।

যিমানেই কঠিন হওক জীৱনৰ পথ,

খোজ থমকিব নালাগে,

কাৰণ বুকুৰ মাজত এতিয়াও

এটা সৰু পোহৰ জ্বলি আছে-

সেই পোহৰেই কয়,

“তুমি হাৰি যোৱা নাই,

তোমাৰ সপোন মৰি যোৱা নাই,

তোমাৰ কাহিনী শেষ হোৱা নাই—

তুমি এতিয়াও আছা,

সেয়ে জীৱন হেৰুৱা নাই।।”