মিচিং শিপিনী,কু‌ঞ্জলতা টাইদ

 

মিচিং শিপিনী

    ‌             শ্ৰীমতী কুঞ্জলতা টাইদ 

অসম হৈছে বহু জাতি-জনজাতিৰ মিলিত এক সপোনৰ বাগিচা। এই বাগিচাত প্রতিটো জাতিৰ নিজৰ সংস্কৃতি, পৰম্পৰা, পৰিচয় আৰু শিল্পী-সৌন্দর্যৰ নিদর্শন বিদ্যমান। সেইবোৰৰ মাজত "মিচিং” বা "মিৰি'' জাতি অসমৰ অন্যতম প্রাচীন আৰু সংস্কৃতি-প্রেমী জনগোষ্ঠী। মিচিং সমাজে নিজৰ পৰম্পৰাগত বস্ত্ৰ-বয়ন কলাৰ  জৰিয়তে অসম তথা ভাৰতৰ গৰ্ব বৃদ্ধি কৰিছে। এই বয়ন কলাৰ মূল আধাৰ হৈছে "মিচিং শিপিনী" অর্থাৎ মিচিং সমাজৰ শিপিনী বা তাঁতৰ কাৰিকৰ মহিলাসকল। তেওঁলোকৰ হাততেই জন্ম লয় গামোচা, গাছেং আৰু বিভিন্ন ৰঙীন বস্ত্ৰ, যিবোৰ কেৱল পোছাক নহয়, সংস্কৃতিৰ প্রতীক।

 মিচিং জাতিৰ সংক্ষিপ্ত পৰিচয়ঃ

মিচিং জাতি মূলতঃ অসমৰ উত্তৰ অংশত বিশেষকৈ শোণিতপুৰ, লখিমপুৰ, ধেমাজি আদি জিলাত বসবাস কৰে। তেওঁলোকৰ জীৱনধাৰা কৃষি, নদী, সেউজ প্রকৃতি আৰু সংগীতৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত। "মিচিং” বা "মিৰি" শব্দৰ অৰ্থ হ'ল "মানুহ" বা "TANI"। নিজৰ ভাষা, পৰম্পৰা আৰু পোছাকৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে সেই মানৱীয় সৌন্দর্য প্রকাশ কৰে।

মিচিং শিপিনীৰ ভূমিকা:

মিচিং সমাজৰ মহিলাসকলে অর্থনৈতিক আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্রত বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে। গাঁওৰ প্রায় প্রতিটো ঘৰত এখনকৈ হ'লেও তাঁতশাল দেখা যায়। এই তাঁতশালেই শিপিনীৰ বাবে হয় শিল্পীৰ মন্দিৰ। শিপিনীসকলে দিনৰ পৰিশ্রম, সৌন্দর্যবোধ আৰু আত্মনিবেদনৰে বয়ন কৰে বস্তু। তাঁতৰ তাৰত বাজে গাঁৱৰ জীৱনৰ ধ্বনি- কৃষিকাজৰ সময়ত, বিহুৰ নাচ-গানত, সন্তানৰ জন্ম বা বিবাহ অনুষ্ঠানত সকলো ক্ষেত্রতে শিপিনীৰ হাতৰ বস্ত্ৰে গুৰুত্বপূর্ণ ভূমিকা পালন কৰে।

বয়ন কলাৰ ঐতিহ্য:

মিচিং শিপিনীৰ বয়ন কলা অতি প্রাচীন। আৰম্ভণিতে এই শিল্প গৃহস্থলীৰ প্রয়োজন পুৰণতেই সীমাবদ্ধ আছিল। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে ই ব্যবসায়িক ৰূপ লাভ কৰে। শিপিনীৰ হাতত বোৱা বস্তুসমূহে কেৱল গাঁও বা অঞ্চলতেই নহয়, সম্পূর্ণ অসমৰ ৰাজহুৱা বজাৰতো বিশেষ স্থান লাভ কৰিছে।

মিচিং মহিলাসকলে "তাঁতৰ মাচাং"ত বহি সূতা বোকা কৰি নিখুঁতভাৱে বয়ন কৰে। তেওঁলোকৰ বয়ন কলা সুষম, ৰঙৰ সঙ্গতিপূর্ণ আৰু ডিজাইনত বৈচিত্র্যময়। বস্তুসমূহত প্রকৃতিৰ ৰঙ-ক'লা, নীলা, সেউজীয়া - সুন্দৰভাৱে মিলি যায়। 

বয়ন কলাৰ সামাজিক আৰু অর্থনৈতিক দিশ:

মিচিং শিপিনীৰ বয়ন কেৱল সাংস্কৃতিক শিল্পই নহয়, ই এক গুৰুত্বপূৰ্ণ অর্থনৈতিক উৎসো। গাঁৱৰ বহু মহিলাই বয়ন কৰি নিজৰ পৰিয়ালৰ আয় বৃদ্ধি কৰে। বৰ্তমান বহু মহিলা সমিতিয়ে এই বয়ন কলাক ব্যৱসায়িক ৰূপ দি ৰাজহুৱা মেলা আৰু অনলাইন বজাৰৰ জৰিয়তে বিক্রী কৰি আছে।

এই বয়ন শিল্পই মিচিং সমাজৰ মহিলাসকলক আত্মনির্ভৰশীলতা আৰু গর্ব প্রদান কৰিছে। ই গাঁৱৰ অর্থনীতি শক্তিশালী কৰাৰ লগতে নতুন প্রজন্মৰ মহিলাসকলক এই পুৰণি কলা শিকিবলৈ উৎসাহিত কৰিছে।

সাংস্কৃতিক আৰু নান্দনিক মূল্য

মিচিং বস্তু কেৱল শাৰী বা গামোচা নহয়- ই এক সজীৱ সাংস্কৃতিক দলিল। প্রতিটো বয়নতেই মিচিং সমাজৰ বিশ্বাস, ধর্ম, নৃত্য আৰু জীৱনধাৰাৰ প্রতিফলন দেখা যায়।

"গাছেং, গামোচা, মেগা" আদি বস্তুত নদীৰ ঢৌ, ধানৰ শিষ, পকা ফুল, সূর্য আৰু চন্দ্র আদি প্রতীকৰ ৰূপ দেখা যায়। প্রতিটো ৰঙৰো নিজস্ব অর্থ আছে-ৰঙীন ৰং প্রেমৰ, ক'লা শক্তিৰ আৰু সেউজীয়া শান্তিৰ প্রতীক।

চলিত সময়ৰ সমস্যা আৰু পৰিৱৰ্তন:

যদিও মিচিং শিপিনীৰ শিল্প আধুনিকতাৰ সৈতে খাপ খুৱাই আগবঢ়াইছে, তথাপি কিছুমান সমস্যাও দেখা যায়। আধুনিক যান্ত্রিক তাঁতৰ প্ৰচলন, সুতাৰ মূল্য বৃদ্ধি আৰু কেঁচামালৰ অভাৱৰ বাবে হস্ততাঁতৰ শিল্প কিছুমান ক্ষেত্রত হ্রাস পাইছে।

তদুপৰি, যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত এই কলাৰ প্ৰতি আগ্ৰহ কমি আহিছে। এই ধাৰা অব্যাহত থাকিলে এটা সময়ত এই মূল্যৱান ঐতিহ্য হেৰুৱাই যোৱাৰ আশংকা আছে।

উপসংহাৰ:

মিচিং শিপিনী অসমৰ সংস্কৃতিৰ এক অমূল্য ধন। তেওঁলোকৰ হাতৰ তাঁতৰ তাৰত গাঁথি থকা প্রতিটো ৰঙ আৰু বিন্যাসত জীৱনৰ সুৰ বাজে। এই শিল্পে আমাক শিকায় পৰিশ্ৰম, নীৰৱতা আৰু সৌন্দর্য একেলগে মিলি জীৱনৰ সত্য প্রকাশ কৰে।

সেয়ে মিচিং শিপিনীৰ পৰম্পৰাগত শিল্প সংৰক্ষণ কৰা মানে আমাৰ মাটিৰ গন্ধ সংৰক্ষণ কৰা।

তেওঁলোক হৈছে অসমৰ সাহিত্য আৰু সংস্কৃতিৰ দূত।

মিচিং শিপিনীৰ হাততেই গাঁথি উঠিছে অসমৰ ঐতিহ্যৰ ৰঙীন কাব্য।