এৰি যোৱাৰ অনুভৱ,ৰশ্মিজ্যোতি নৰহ

 

এৰি যোৱাৰ অনুভৱ

শ্ৰীমতী ৰশ্মিজ্যোতি নৰহ।

কেতিয়াবা মনে কয়—

সকলোবোৰ এৰি

অচিনাকি  বাটেৰে আঁতৰি যাওঁ;

য'ত নাথাকিব কোনো প্ৰশ্ন,

নাথাকিব অভিযোগৰ কোলাহল,

নাথাকিব বুকুৰ কোনোবা কোণত

জমা হৈ থকা নোকোৱা কথাৰ ভিৰ।

কেতিয়াবা বৰকৈ মন যায়—

এৰি যাওঁ সেই পুৰণি বাটটো,

য'ত প্ৰতিটো খোজৰ সৈতে

খোজ কাঢ়ে একো একোটা স্মৃতি,

আৰু নীৰৱতাৰ মাজতো

শুনা যায় হেৰাই যোৱা মাতৰ প্ৰতিধ্বনি।

তথাপি হৃদয়ে লাহেকৈ কয়—

“ৰবা…

এই ৰাতিও এদিন শেষ হ'ব,

অন্ধকাৰৰ বুকু ফালি

পূবৰ আকাশত পোহৰ নামিব।”

যিবোৰ মানুহে এৰি গ'ল,

যিবোৰ সপোন আধাতে থমকি ৰ'ল,

যিবোৰ কথাই নিৰৱে

বুকুত দাগ কাটি গ'ল—

সেই সকলোবোৰো এদিন

সময়ৰ ধূলিত ঢাকি

স্মৃতিৰ এটি অধ্যায় হৈ ৰ'ব।

সেয়ে আজি

মই পৃথিৱীখন এৰি যাব নোখোজোঁ;

মই এৰি যাব খোজোঁ

মোৰ ভিতৰত গজি উঠা

অযুত অভিমান।

এৰি যাব খোজোঁ

হেৰুৱাৰ ভয়,

অপূৰ্ণতাৰ বেদনা,

উভতি নাহিব বুলি জনিও

বাটলৈ চাই ৰোৱা অপেক্ষা।

এৰি যাব খোজোঁ

অতীতৰ সেই ভগ্ন টুকুৰাবোৰ,

যিবোৰে প্ৰতিনিশা

মোৰ মনৰ দুৱাৰত টোকৰ মাৰে।

তাৰ পাছত—

আকৌ এবাৰ

নিজৰ মাজলৈ উভতি আহিব বিচাৰোঁ;

হেৰাই যোৱা হাঁহিটো বিচাৰি,

নিস্তব্ধ হৈ পৰা সপোনবোৰক

আকৌ মাতি আনিব বিচাৰোঁ।

কাৰণ—

এৰি যোৱা মানেই শেষ নহয়;

কেতিয়াবা এৰি যোৱাই

নিজক পুনৰ আৱিষ্কাৰ কৰাৰ

এটি নিৰৱ আৰম্ভণি।

হয়তো জীৱন মানেই

কিছুমানক আঁকোৱালি ধৰা,

কিছুমানক বিদায় দিয়া,

আৰু শেষত—

সকলো হেৰুৱাৰ মাজতো

নিজকেই পুনৰ বিচাৰি পোৱা।

সেয়ে আজি

মই সকলো এৰি দিব বিচাৰোঁ—

কিন্তু জীৱনটো নহয়;

মই এৰি দিব বিচাৰোঁ

মোৰ বুকুত জমা হৈ থকা

সকলো বিষাদ।

আৰু নতুন পুৱাৰ

প্ৰথম ৰশ্মিৰ সৈতে

নিজকে ক'ব বিচাৰোঁ—

“মই ভাগৰি পৰিছোঁ,

কিন্তু হাৰি যোৱা নাই।

মই বহু কথা এৰি আহিছোঁ,

কিন্তু মোৰ পথ

এতিয়াও শেষ হোৱা নাই।”