মনটো আজিও বিচাৰে আমাৰ বন্ধুত্ব
শ্ৰীমতী ৰশ্মিজ্যোতি নৰহ
ভুল বুজাবুজিৰ এন্ধাৰত
এদিন হেৰাই গ'ল
আমাৰ সহজ হাঁহিবোৰ,
নোকোৱা কথাবোৰে
গঢ়ি তুলিলে দূৰত্বৰ এখন দেৱাল।
তথাপি মনটো আজিও
নীৰৱে বিচাৰে সেই বন্ধুত্ব—
য'ত অভিমান আছিল,
কিন্তু আঁতৰি যোৱাৰ কথা নাছিল;
য'ত সৰু সৰু কথাত
গঢ় লৈছিল অযুত হাঁহি।
সময় পাৰ হৈ গ'ল,
বাটবোৰ সলনি হ'ল,
কিন্তু স্মৃতিবোৰে
আজিও একেই দুৱাৰত
অপেক্ষা কৰি থাকে।
কেতিয়াবা মনে হয়—
যদি এবাৰ
সকলো ভুল বুজাবুজি আঁতৰাই
তুমি আহি কোৱা—
“আহা, আকৌ আগৰ দৰে হওঁ।”
হয়তো
বহু কথাৰ উত্তৰ নালাগিব,
নালাগিব কোনো ব্যাখ্যা;
এটা আন্তৰিক হাঁহিয়েই
যথেষ্ট হ'ব
বহুদিনৰ দূৰত্ব মচিবলৈ।
মই নাজানো
তুমি আজিও মোক
বন্ধু বুলি ভাবানে নাই;
কিন্তু মোৰ মনটোৱে
আজিও তোমাৰ বাবে
এটা ঠাই খালী ৰাখিছে।
কাৰণ কিছুমান বন্ধুত্ব
সময়ে ভাঙিব নোৱাৰে—
ভুল বুজাবুজিয়ে
মাথোঁ অলপ আঁতৰাই ৰাখে।
আৰু সেই বাবেই
আজিও মনে মনে অপেক্ষা কৰোঁ—
এদিন তুমি উভতি আহিবা,
আৰু আমি দুয়ো
অতীতৰ ভুলবোৰ এৰি
আকৌ এবাৰ
“বান্ধৱী” বুলি
এজনে আনজনক মাতিম।

0 Comments