দুৰ্ভগীয়া,কুঞ্জলতা টাইদ

 

দুৰ্ভগীয়া

               শ্ৰীমতী কুঞ্জলতা টাইদ 

দুৰ্ভগীয়া বুলি যাক সিহঁতে কয়,

তেওঁৰ বুকুতেও আছে সপোনৰ জুই,

চকুৰ কোণত লুকাই থাকে অসংখ্য আশা,

কিন্তু ভাগ্যই যেন লিখি থৈছে

বিষাদৰ দীঘলীয়া কাহিনী।

সকলোৰে দৰে সিও হাঁহিব বিচাৰে,

নীল আকাশৰ তলত উৰিব বিচাৰে,

সেউজ পথাৰৰ মাজেৰে

সপোনৰ গীত গাই যাব বিচাৰে।

কিন্তু সময়ে সঘনে কাণত কয়—

"তই দুৰ্ভগীয়া, তোৰ বাবে সুখ নহয়।"

জীৱনৰ প্ৰতিটো মোড়তে

সিও পাইছে কাঁইটৰ বাট,

য'ত আনৰ বাবে আছিল ফুলৰ বাগিচা,

তাতেই সিও বিচাৰি ফুৰিছে

এটি সৰু আশাৰ পোহৰ।

বতাহে যেতিয়া গছৰ পাত সৰায়,

তেওঁৰ মনতো সৰে বহু আশা;

বৰষুণে যেতিয়া পৃথিৱী ধুৱাই দিয়ে,

তেওঁৰ চকুৰ পানীয়েও

নিশব্দে ধুই যায় বুকুৰ বেদনা।

কিমান যে নিশা পাৰ হৈছে

চকুৰ টোপনি হেৰাই,

কিমান যে দিন কটাইছে

খালী পেট আৰু ভঙা মন লৈ।

তথাপিও সি থমকি ৰোৱা নাই,

আন্ধাৰৰ মাজতো বিচাৰি ফুৰিছে

এটি নতুন পুৱাৰ বাট।

মানুহে মাথোঁ দেখিছে

তেওঁৰ হেৰুৱা কাহিনী,

কিন্তু দেখা নাই

সংগ্ৰামৰ সেই অদম্য শক্তি,

যিয়ে প্ৰতিদিনে ভাঙি পৰিও

আকৌ উঠিবলৈ শিকাই।

দুৰ্ভগীয়া বুলি যাক সিহঁতে কয়,

সেইজনেই হয়তো অধিক সাহসী,

কাৰণ সুখৰ মাজত হাঁহিব সহজ,

দুখৰ মাজত হাঁহি ৰাখিব পাৰাটোৱেই

আচল বীৰত্ব।

এদিন নিশ্চয় আহিব

সেই সোনালী পুৱা,

য'ত তেওঁৰ চকুত

আৰু নাথাকিব অশ্ৰুৰ ছাঁ।

সপোনবোৰে ডেউকা মেলি উৰিব,

আকাশে দিব নতুন ৰং,

আৰু জীৱনে ক'ব—

"তই দুৰ্ভগীয়া নহয়,

তই সংগ্ৰামৰ সন্তান,

তই আশাৰ প্ৰতীক,

তই জীৱনৰ জয়গান।"

তেতিয়া পৃথিৱীয়ে বুজিব,

দুখ কেতিয়াও চিৰদিন নাথাকে;

আন্ধাৰৰ পিছতেই পোহৰ আহে,

আৰু দুৰ্ভগীয়াৰ বুকুতেও

এদিন ফুলে সুখৰ বসন্ত।।