“জীৱনক অনুভৱ কৰাৰ আগতে” 
✍️ ৰশ্মিজ্যোতি নৰহ।
শিক্ষা: এম,এ (অসমীয়া বিভাগ)

মানুহে কয়—জীৱনটো বৰ চুটি,

মই ভাবোঁ—জীৱন চুটি নহয়,

আমি জীৱনক অনুভৱ কৰিবলৈহে

বৰ পলমকৈ আৰম্ভ কৰোঁ।

জন্মৰ পৰা মৃত্যুলৈ

আমি সময়ৰ হিচাপ ৰাখোঁ,

কিমান বছৰ পাৰ হ’ল—

সেই গণনাত ব্যস্ত থাকোঁ;

কিন্তু কিমানটা মুহূৰ্ত

সঁচাকৈয়ে নিজৰ কৰি জীয়াই ল’লোঁ,

তাৰ হিচাপ কোনেও নাৰাখে।

শৈশৱত সোনকালে ডাঙৰ হ’ব খোজোঁ,

ডাঙৰ হৈ অতীতটো বিচাৰি ফুৰোঁ।

ভৱিষ্যৎ গঢ়াৰ চিন্তাত

বৰ্তমানটো হেৰুৱাই পেলাওঁ,

আৰু এদিন পিছলৈ ঘূৰি চাই

বুজি পাওঁ—

যি জীৱনটো জীয়াব খুজিছিলোঁ,

সেই জীৱনটোতেই

আমি উপস্থিত নাছিলোঁ।

আমি সুখক সদায়

কোনো বা দূৰৈৰ ঠিকনাত বিচাৰি থাকোঁ—

“সেইটো পালে সুখী হ’ম,

এইটো হ’লে শান্তি পাম।”

কিন্তু সুখে কেতিয়াও

ডাঙৰ দুৱাৰত টোকৰ নিদিয়ে;

সেই আহে নিৰৱে—

মাকৰ মাতত,

দেউতাকৰ অপেক্ষাত,

বন্ধুৰ হাঁহিত,

এটি সাধাৰণ আবেলিৰ

নিৰৱ সান্নিধ্যত।

আমি মৰম কৰিবলৈও পলম কৰোঁ,

ক্ষমা কৰিবলৈও পলম কৰোঁ,

নিজৰ মনটোক বুজিবলৈও পলম কৰোঁ।

“সময় আছে”—বুলি

কিমান যে কথা বুকুত থৈ দিওঁ;

কিন্তু সময়ে কোনোদিন

প্ৰতিশ্ৰুতি নিদিয়ে

যে কাইলৈও সি

আজিৰ দৰে থাকিব।

কিছুমান মানুহ

জীৱনৰ পৰা আঁতৰি যোৱাৰ পিছতহে

তেওঁলোকৰ উপস্থিতিৰ মূল্য বুজা যায়।

কিছুমান মাত

শেষবাৰৰ বাবে শুনাৰ পিছতহে

তাৰ উম অনুভৱ হয়।

কিছুমান মুহূৰ্ত

হেৰাই যোৱাৰ পিছতহে

বুজা যায়—

সেই সাধাৰণ ক্ষণটোৱেই

আচলতে অসাধাৰণ আছিল।

জীৱন মানে

কেৱল উশাহ লৈ থকাটো নহয়;

জীৱন মানে—

এটা পুৱাৰ ৰ’দ

মনৰ ভিতৰলৈ সোমাবলৈ দিয়া,

কোনো এজনৰ দুখ

নিজৰ বুলি অনুভৱ কৰা,

ভালপোৱা কথাটো

লুকুৱাই নথকা,

আৰু নিজৰ সপোনৰ সন্মুখত

নিজকে মিছা নোকোৱা।

এদিন আমাৰ হাতত

স্মৃতিৰ বাহিৰে একো নাথাকিব।

সেইদিনা ধন-সম্পত্তি,

মান-অভিমান,

জয়-পৰাজয়

সকলোৰে অৰ্থ সলনি হ’ব।

মনত মাথোঁ থাকিব

কোনোবাৰ সৈতে কটোৱা

সেই কেইটামান সঁচা মুহূৰ্ত,

যিবোৰত আমি

সঁচাকৈয়ে ‘আমি’ হৈ আছিলোঁ।

সেয়ে এতিয়া

জীৱনটো নিখুঁত হোৱালৈ অপেক্ষা নকৰোঁ।

অপূৰ্ণতাকো আঁকোৱালি লওঁ,

ভঙা সপোনৰ মাজতো

এটি নতুন পুৱা বিচাৰোঁ।

কাৰণ জীৱনক বুজি পোৱাৰ আগতেই

জীৱন শেষ হৈ যাব পাৰে;

কিন্তু জীৱনক অনুভৱ কৰি লোৱা

এটি মুহূৰ্তও

কেতিয়াও অপচয় নহয়।

হয়, মানুহে কয়—

জীৱনটো বৰ চুটি।

কিন্তু হয়তো সঁচা কথাটো হ’ল—

জীৱন চুটি নহয়,

আমি ‘জীয়াই থাকিম’ বুলি ভাবি ভাবি

জীয়াই থকাৰ মুহূৰ্তটোহে

বাৰে বাৰে পিছলৈ ঠেলি দিওঁ।

সেয়ে কাইলৈ নহয়—

আজি অলপ জীয়াই লওঁ।

আজি অলপ হাঁহো,

আজি অলপ মৰম কৰোঁ,

আজি অলপ ক্ষমা কৰোঁ,

আজি অলপ নিজৰ হৈ থাকোঁ।

কাৰণ শেষত

জীৱনৰ দীঘলীয়া কাহিনীটোত

বছৰবোৰ নহয়—

আমি সঁচাকৈয়ে অনুভৱ কৰা

সেই কেইটামান মুহূৰ্তই

আমাৰ হৈ ৰৈ যায়।